نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
لیاقت خرمشهر بیش از آنچیزی است که اکنون از آن دیده میشود. این شهر میتواند قطب گردشگری جنگ شود و به عنوان بزرگترین موزه جنگی جهان معرفی شود تحقق این امر نیز همت مسئولان را میطلبد.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آمال، فاطمه طاهری– سوم خرداد سالروز آزادسازی خرمشهر است ولی امسال خرمشهر و آبادان رنگ و بوی عزا و ماتم گرفته است.
ریزش ساختمان متروپل در آبادان همه مردم آبادان و خرمشهر را عزا دار کرده است به همین منظور چهارشنبه چهارم خرداد در خرمشهر و آبادان عزای عمومی اعلام شده است.
بازگشت به تاریخ
روزگاری “خرمشهر” را “عروس ایران” مینامیدند و زیباییهای بصری و شهری و ظرفیتهای نامحدودش در بعد تجاری به این شهر شهرتی جهانی بخشیده بود اما خیال خام و باطل بعثیهای عراقی با حمله به “عروس ایران” برای تصرفش متاسفانه صدمات و آسیبهای زیادی را به خرمشهر متحمل کرد.
۸ سال جنگ زخمهای عمیقی بر روح و جان مردم خرمشهر و بر چهره این “عروس سیاه بخت” گذاشت که متاسفانه تا کنون این زخم ها درمان نشده است و چهره جنگ و فقر همچنان بر سر و روی شهر نقش بسته است تا جایی که خرمشهر را به موزهای زنده از دوران جنگ تبدیل کرده است.
سپر بلا اما بیدفاع
ابوعارف از خرمشهریهای قدیمی است که به گفته خودش عجیب با خرمشهر انس گرفته و با وجود اینکه توانایی مهاجرت دارد ولی حاضر به مهاجرت نیست، او میگوید: خرمشهر برای ما فقط یک شهر نیست بلکه هویت است، تاریخ است و اصلا در یک کلام همه چیز است.
وی میگوید: این شهر همچون سپر بلا برای دفاع از کشور بوده است و همه تیرها و زخم ها را به جان خرید تا سرزمینمان از چنگ دشمن محفوظ بماند اما وقتی همه چیز تمام شد همه فداکاری های این شهر و مردمش به دست باد سپرده شد.
ابوعارف می گوید: راستش را بخواهید اینکه خرمشهر این چنین جنگ زده و فرسوده است بیش از آنکه خرمشهری ها را اذیت کند باید مسئولان را نادم و شرمنده سازد که متاسفانه مسئولان در زمینه حل و رفع مشکلات خرمشهر هیچ عزمی ندارند و انگار که برایشان مهم نیست این شهر سمبل مقاومت ملت و کشور است.
فقر، محرومیت، بافت فرسوده، چهرهای جنگزده و مظلومیت تنها تعاریفی هستند که برای دریافت معنای واقعی این تعاریف باید به خرمشهری سفر کرد که با وجود داشتن سهم عمدهای در تجارت کشور باز هم این القاب را یدک میکشد.
خانم حمیدی نیز معتقد است به خرمشهر و خرمشهریها جفا شده است. او میگوید: من در زمان جنگ نبودم اما خاطراتی که پدر و مادرم تعریف میکنند نشان از رشادت و از خودگذشتگی خرمشهری ها است، آن ها از جان و مالشان برای دفاع از مرز و بوم گذشتند ولی اکنون که حل مشکلات مردم خرمشهر هیچ کار سختی نیست مسئولان حاضر به از خودگذشتگی و تلاش برای مردم خرمشهر نیستند. باور کنید که این حق این مردم مهربان و فداکار نیست که هنوز شهرشان پس از گذشت ۴ دهه از شدت به جا ماندن یادگاریهای جنگ، بوی خمپاره و ترکش بدهد.
در یک کلام لیاقت خرمشهر بیش از آنچیزی است که اکنون از آن دیده میشود. این شهر میتواند قطب گردشگری جنگ شود و به عنوان بزرگترین موزه جنگی جهان معرفی شود تحقق این امر نیز همت مسئولان را میطلبد.
انتهای پیام/